De blog van mij bestaat vandaag 1 jaar. Deze blog is het resultaat geweest van 1 jaar lange verveling, met soms interessante, soms minder interessante gebeurtenissen.
Vandaar wens ik mezelf een gelukkige blogjaardag!
De blog van mij bestaat vandaag 1 jaar. Deze blog is het resultaat geweest van 1 jaar lange verveling, met soms interessante, soms minder interessante gebeurtenissen.
Vandaar wens ik mezelf een gelukkige blogjaardag!
Tafereel vrijdag:
Bert: Ik heb vier tickets om gratis naar de cinema (james bond) te gaan de zondag. Willen jullie mee?
Iedereen: Ja, oké, is een kei tof idee.
Niels: James Bond is niets voor mij
Ik (bij mijn eigen): Hier klopt iets niet…
tafereel zaterdag:
Ik: Moeke ze zeggen dat we naar James Bond gaan kijken de zondag maar ik geloof er niks van. Alé ja, toch weinig. Volgens mij gaan we naar Sígur Rós.
Moeke: Was da nu weer?
Ik: Zo gelijk één van de geweldigste groepen ooit!
tafereel zondag:
We stappen de auto in en we beginnen te rijden… vanaf dan ben ik aan het denken: WHIIIIIIIII, ik ga naar sigur rós, maar hield mijn enthousiasme voor mezelf, want stel dat ik verkeerd zat… wat een afgang had dat geweest zeg! ![]()
Uiteindelijk aangekomen bij Vorst Nationaal, iedereen ne dikke kus gegeven om te bedanken. Eén van de meest geweldige pré-verjaardagscadeautjes dat ik mij kan inbeelden.
Enorm genoten van de muziek! Kippevel na kippevelmoment…
Lieve lieve San, Bert en Steven kei neig bedankt!
Sigur Rós – við spilum endalaust
Oh ja, u leest het goed in de titel… Ook al zal er niemand nog iets van merken. Maar John Cleese en de zijne hebben een sketch gebruikt dat zo een 1600 jaar geleden geschreven was. Hier het artikel van www.hln.be.
Fans van Monty Python zullen zich zeker de sketch van de dode papegaai met Michael Palin en John Cleese herinneren. Welnu, de sketch blijkbaar veel ouder te zijn dan gedacht. 1.600 jaar geleden al schreven de Oude Grieken er hun versie van, maar dan met een slaaf in plaats van een papagaai. Het maakte deel uit van ‘Philegelos’ (‘De Moppenliefhebber’), het eerste moppenboek – met liefst 260 moppen – in de geschiedenis.
In de Monty Python sketch uit 1969 komt John Cleese de dierenwinkel van Michael Palin binnen en hij zegt hem dat de papegaai die hij gekocht had dood was. 1.600 jaar geleden was er bij de Oude Grieken nog slavernij en in hun sketch speelt een slaaf de rol van dode papegaai. De Griekse John Cleese gaat bij een slavenhandelaar klagen: “De slaaf die je me verkocht hebt, is dood.” (hlnsydney/kh)
De titel vertelt echt enorm goed wat Night Of The Proms voor mij was. We waren erg goed op tijd aangekomen en hadden zo een mooie parkeerplaats en konden nog langs dat eettentje daarnaast om iets te eten, te drinken … om dan naar het sportpaleis zelf te gaan. Toen de show begon, was het echt waar hoogtepunt na hoogtepunt.
De klassieke stukken opgesmukt met iets dat de mensen altijd wel boeit. We hebben het gezamelijke “hey” roepen gehad, we hebben een balerinadanseres gehad, een medley van James Bond met filmbeelden van de nieuwe film (Quantum of Solace)… Puur klassieke muziek dat ik het leukste vond was een stuk van Tsjaikovsky dat ook gebruikt wordt in het slot van V for Vendetta, geweldig hoe het stuk ook nog eens zijn slot kende op de proms met vuurwerk, net zoals in de film. Geweldig! Ook het komische klassieke duo viel best in goede aarde bij mij. Igudesman & Joo horen perfect bij het concept van de Proms, klassieke muziek toegankelijk maken voor iedereen.
De hele show werd begonnen door het Angels in Harlem Gospel Choir. Wie zegt dat die niet van gospel kan houden, is een leugenaar, iedereen had dit echt geweldig gevonden. En wat een stem hebben de meeste van hen. Het was misschien wel jammer dat Fine Fleur er dit jaar niet bij was, maar het Gospel Choir heeft dat zeker goed opgevangen. Op een bepaald moment werd er zelfs gevraagd aan mij: hoe kan je hier nu niet gelukkig van worden? Wel… daar kan ik nu ook eens geen goed antwoord op geven.
De Simple Minds hun muzikale kunsten kon ik voor de tweede keer bewonderen, en ze kunnen het nog altijd, mensen enthousiast krijgen. De twee gasten die op het meeste applaus en gejuich konden rekenen verdiende het ook enorm hard. Live is gewoonweg een klasseband die het live ook echt kan waarmaken. Hun klassiekers als Dolphin’s cry, they stood up for love, I alone en overcome leken geschreven te zijn om met een groot orkest te spelen. Persoonlijk heb ik het meest genoten van de stem van Sinéad O’Connor. Zelfs een nummer van haar dat ik niet kende heeft me enorm bekoort. Dan hadden we natuurlijk ook nog Nothing compares to you (een cover van Prince) dat naar mijn mening beter klinkt als zij het zingt dan het originele. Maar dan heeft ze iets gedaan wat nog geen enkele artiest live heeft weten doen. Toen de tonen van Troy werden ingezet kreeg ik kippevel over heel mijn lijf. Maar daar bleef het niet bij … Zo mooi was het gewoonweg. Ik denk dat ik eeen nieuw favoriet nummer heb. Want mij tot wenen krijgen gewoon door te zingen, betekend toch wel dat het een schitterend nummer is… vermoed ik.
In ieder geval… ik kan concluderen dat dit de beste Proms was die ik al heb gedaan. En ik heb er al zeven gedaan.
Een invullijstje:
Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
Vier mensen waar je best naast zou willen wonen:
Vier liedjes die je niet meer wilt horen:
Vier plaatsen waar je op vakantie geweest bent:
Vier concerten die indruk maakten:
Vier websites die je dagelijks bezoekt:
Vier dingen die je graag eet
Hier heb ik al eens op geantwoord… geen 5 keer he :-p
Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
Als je het voelt kriebelen kan je altijd dit lijstje ook invullen.
Zaterdag was het finale van de Music Match in het Jeugdhuis van Lier het Moevement. Neon Cardboard treedde ook op, en zijn we met vele daar natuurlijk naartoe gaan kijken. Emiel had gevraagd of ik weer een paar filmpjes wou maken van hen op het podium, en dat deed ik natuurlijk met enorm veel plezier voor hem. Het uploaden van de filmpjes duurde wel oneindig lang. Let vooral op Yochen (de basist, staat helemaal rechts) die ging er echt HELEMAAL voor. Ook even het vermelden waard: Neon Cardboard is uitgebreid en heeft er een gitarist bij. Cedric versterkt Emiel in het gitaarwerk en zo kan Emiel ook mee wat zang op zich nemen. Het kan goed zijn dat het geluid niet helemaal dat is… maar ik stond vlak bij de box en het is maar een gewoon fototoestelletje waar het mee gefilmd is.
Wat ik ook kan zeggen is dat ze de publieksprijs hebben gewonnen (niet de juryprijs, maar die hadden prut in hun oren). Dat bestaat uit een bon van 150€ en een voorprogramma van een “bekendere” groep. In ieder geval jongens en Lara, een dikke proficiat van mij!
Kitties – Neon Cardboard
We Adore – Neon Cardboard
Gisteren was het Cast Away op televisie. Je weet wel die film waar Jack op een onbewoond eiland zit. Die film heeft mij even tot nadenken gezet. Wie en wat zou ik het hardst missen als ik daar zit. “Wat” is niet zo moeilijk om te omschrijven. Muziek zou ik ongelooflijk hard missen. Ook een tandenborstel en andere hygiënische spulletjes (maar de tandenborstel toch wel het meest). En wat daar ook bijhoort… WC-papier. Ik zou het mij niet kunnen voorstellen, zonder WC-papier te moeten leven.
Dan hebben we ook nog de mindere matriële dingen zoals liefde en vriendschap. (liefde bedoelt in de brede zin van het woord). Die dingen krijg je van mensen (logischerwijs, want ik geloof in vriendschap met wezens waar je mee kan communiceren.) Die vraag is al iets moeilijker op te lossen. Stel: je mag 5 mensen meenemen op dat onbewoond eiland, wie zou je meenemen? Is het niet te moeilijk om te moeten kiezen tussen al je familie en vrienden en toch maar vijf mensen te mogen uitkiezen? Op wat baseer je je keuze dan? Hoe lang ken ik de mensen, hoe goed ken ik die persoon, wie kan van het grootste nut zijn …? Moet je dan eerder emotioneel denken of eerder rationeel? Het is dan misschien wel beter om met mensen die je totaal niet kent op een eiland terecht komt?
Vragen die ik nooit zal kunnen oplossen, en mij er waarschijnlijk ook nooit aan zal wagen. Ik ben nu éénmaal niet van plan om op een onbewoond eiland terecht te komen en dan nog mogen kiezen welke vijf personen er met mij mee mogen.
De top 3 van mijn neus
De top 3 van mijn smaakpapillen
De top 3 van mijn oren
De top 3 van mijn ogen
De top 3 van mijn huid
Er zijn dus onnoemelijk veel nutteloze dingen die ik vaak weet… waarom weet niemand, maar ze zitten gewoonweg in mijn geheugen gegrift. Nu ga ik deze met jullie delen. (Hebben jullie altijd al op gewacht, ik weet het wel)
Nog nutteloze weetjes? Ik sta er altijd open voor
.
De laatste weken heb ik vol verbazing toch naar een paar foto’s gekeken. Het lijkt wel of dat vele mensen er echt veel jonger uitzien dan dat ze in feite eigenlijk zijn. Even een klein spelletje: ik laat een paar foto’s zien, jullie raden hoe oud de persoon is op de foto. De volgende keer zal ik de echte leeftijden van de mensen eens posten. Niet valsspelen, en het wereldwijdeweb hier niet bij betrekken. Hierbij bewijs ik mijn gelijk, of toch op zen minst, dat ik ongelooflijk slecht ben in leeftijden schatten.
1 Maxi Jazz: zanger Faithless (het gaat wel degelijk om de man rechts)
2 Maya Albert: bekend als Aïsha van Thuis
3 Brad Pitt: iedereen kent deze persoon wel
Ik sta altijd open voor andere voorbeelden!
Recente reacties